اخبار دندانپزشکی

بیماری پریودنتال و کاربرد راپاماسین

کاربرد راپاماسین در بیماری پریودنتال

بیماری پریودنتال ، همچنین به عنوان بیماری لثه شناخته می شود ، که یکی از مشکلات شایع در افراد مسن است که باعث التهاب دردناک ، ریزش استخوان و تغییر در باکتری های خوب موجود در دهان می شود . با این وجود هیچ روش درمانی غیر از برداشتن دندان و یا بهداشت دهان و دندان در دسترس نیست . این یافته ها نشان می دهد که درمان هایی که روند پیری دهان را هدف قرار می دهند ، ممکن است کمک کند . براساس مطالعه جدیدی که امروز در ای لایف منتشر شده است ، دارویی که دارای اثرات طولانی مدت در موش ها باشد ، مشکلات دندانی مربوط به سن را در حیوانات معکوس می کند .

داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی

کاربرد راپاماسین در بیماری پریودنتال

راپامایسین یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی است که در حال حاضر برای جلوگیری از رد اعضای بدن در گیرندگان پیوند استفاده می شود. مطالعات قبلی در موش ها همچنین حاکی از آن است که ممکن است اثرات طولانی مدت داشته باشد ، که منجر به علاقه به مطالعه اثرات این دارو در بسیاری از بیماری های مرتبط با سن شده است .

جاناتان آن ، نویسنده اصلی استادیار گروه علوم پزشکی دهان دانشگاه واشنگتن _ سیاتل ، می گوید: “ما فرض کردیم که پیری بیولوژیکی به بیماری پریودنتال کمک می کند و مداخلاتی که باعث پیری می شوند نیز باید پیشرفت این بیماری را به تاخیر اندازند . “

سلامت دهان و دندان

کاربرد راپاماسین در بیماری پریودنتال 2

برای درک اینکه آیا راپامایسین ممکن است بیماری پریودنتال را کند کند ، جاناتان و همکارانش به مدت هشت هفته این دارو را به غذای موش های میانسال اضافه کردند و سلامت دهان و دندان خود را با موش های درمان نشده در همان سن مقایسه کردند. موش مشابه با انسان ، با افزایش سن ، دچار از دست رفتن استخوان ، التهاب و تغییر در باکتری های دهانی نیز می شوند .

این تیم با استفاده از تکنیک تصویربرداری سه بعدی به نام توموگرافی میکرو محاسبه شده ، استخوان پریودنتال یا استخوان اطراف دندان موش های تحت درمان با راپامیسین و درمان نشده را اندازه گیری کردند. آنها نشان دادند که موشهای تحت درمان دارای استخوان بیشتری نسبت به موشهای بدون درمان هستند و در طی دوره دریافت راپامینایسین در واقع استخوان جدید رشد کرده بودند .

باکتریهای دهانی

کاربرد راپاماسین در بیماری پریودنتال 3

این کار همچنین نشان داد که موشهای تحت درمان با راپامایسین التهاب لثه کمتری دارند. توالی ژنتیکی باکتری های موجود در دهان آنها همچنین نشان داد که حیوانات باکتری های کمتری در ارتباط با بیماری لثه و ترکیبی از باکتریهای دهانی شبیه به آنهایی که در موشهای جوان سالم وجود دارد ، دارند .

مت کایبرلین ، نویسنده ارشد ، استاد آسیب شناسی و استاد کمکی علوم بهداشت دهان و دندان در دانشگاه واشنگتن گفت: “با هدف قرار دادن این روند پیری از طریق درمان راپامایسین ، کار ما نشان می دهد که ما می توانیم پیشرفت بیماری لثه را به تاخیر بیاندازیم و در واقع ویژگیهای بالینی آن را معکوس کنیم.”

با این حال ، کایبرلین می افزاید ، در حالی که از راپامایسین قبلاً برای معالجه برخی شرایط استفاده می شود ، می تواند افراد را مستعد ابتلا به عفونت کند و احتمال ابتلا به دیابت را افزایش دهد ، حداقل در دوزهای مزمن بالاتر که معمولاً توسط بیماران پیوند عضو انجام می شود. وی نتیجه می گیرد: “آزمایشات بالینی در انسان برای بررسی اینکه آیا سلامتی بالقوه راپامایسین و سایر مزایای آن خطرات آن را بالاتر می برد ، لازم است .”

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *